حال که این نامه را برایت می نویسم ماه تا میانه آسمان دویده است و من آرام به کنجی خزیده ام 

و تنها مهتاب بر گوشه ای از نامه ام می بارد .

ماه ترینم چند وقتی ست که روزها زود به شب می رسند و شب ها  زود به روز  انگار که تا رسیدن آمدن شما 

مسابقه ای گذاشته اند ، همه چیز خیلی تند در حال تغییر است ماه ها ، فصل ها ... اما برای من بسیار زنده

و روشن است که عشقم نسبت به شما تغییر ناپذیر است و من تنها با تماشای خاطرات زیبایمان این روز ها را

می گذرانم.

عزیزم  همیشه برایت از عشق و از دوست داشتنت می نویسم با بهترین صفات، که همیشه ناتوان هستنند

برای توصیف شما ، اما بدان که تو را بسیار بیشتر از آنچه این کلمات که همه تنها  دوست داشتن را فریاد می زنند،

دوست دارم.

تمامی نبودنت را امشب در آغوش می گیرم و باز بر زیباترین نقطه ی نامه ،که نامت هست بوسه می زنم

باشد که موقعه شکوفه های گیلاس دستانت را بگیرم و تمامی باغ را با هم قدم بزنیم.

و دیگر عرضی نیست !!

 88/10/14